Yazar : admin
Müsaitseniz Bu Akşam Annemler Size Gelecek !

Hangimiz çocukluğumuzda “müsaitseniz bu akşam annemler size gelecek” demedik ki? “Kızım Ayşe teyzenlere in, müsaitseniz bu akşam annemler oturmaya gelmek istiyorlar,” diye sor. Hala kulaklarınızda çınlıyor bu cümle değil mi? O zaman siz de bu ulvi görevi üstlenen o efsanevi nesile mensupsunuz.

Aslında üzerinden çok uzun yıllar geçmemiş olsa dahi, özel güvenlikli sitelerimizde, çelik kapılarımızı sımsıkı kilitlediğimiz, sürgüleri kapattığımız, üzerine bir de alarm kurup, güvenlik kamerasından dışarıyı izlediğimiz bugünlerde bu cümleyi duymak size de kendinizi tuhaf hissettirdi, değil mi?

Kapıda görünce kafamızı çevirdiğimiz, karşılaşmamak için yolumuzu değiştirdiğimiz, asansörde karşılaşınca yüzleri yerine nereye bakacağımızı bilemediğimiz, gürültü yaptıklarında hemen polisi çağırdığımız, adlarını, kim olduklarını bilmediğimiz, taşındıklarından sadece evden eve nakliyat kamyonunu ve balkonuna kurulan asansörü görünce haberdar olduğumuz, “günaydın” dan başka bir sohbetimizin olmadığı komşularımızın kapısına; 5 dakika bile yalnız bırakamadığımız, okula yürüyerek gidemeyen, hayatında belki de hiç toplu taşıma aracına binmemiş, fanusun içinde büyüttüğümüz, kendimizin yapma fırsatı yakalayamadığı her türlü sosyal aktiviteyi, sporu vs. zorla yaptırdığımız, test ve sınav manyağına çevirdiğimiz çocuklarımızı tek başlarına göndermek ne kadar imkansız geliyor şimdilerde değil mi?

Oysa ki, kısa bir hangi kardeş gitsin kavgasından sonra, görevi alan çocuğun her koşulda koşa koşa o merdivenleri inmesi, kapıyı çalıp beklemesi, görevini başarıyla tamamlamış olmanın gururuyla ve komşunun söylediğini unutmadan hemen eve dönmeye çalışması ne kadar güzeldi.

Daha güzel olanı ise, misafirperverliğin hala toplumumuzun en önde gelen karakteristik özelliği olduğu ve bunun sözde değil fiili yaşamda da görüldüğü o günlerde, çocukların neredeyse hiç olumsuz yanıt almadan komşu kapısından dönmesi idi. Bir çay eşliğinde yapılan güzel sohbetleri saymıyoruz bile.

Belki de, günümüz kopuk insan ilişkilerinin kaynağını burada aramak gerekiyor: Komşuluk ilişkilerinin azalmasında, hatta yok olmasında. Komşumuzun kapısını çalıp, birlikte bir çay içmek ve çay içerken sohbet etmek istemenin herkesçe tuhaf karşılanmasında bir tuhaflık yok mu sizce de?

Yoksa bunu da mı cep telefonlarına bağlamak gerekiyor? Komşumuza çay içmeye gitsek de, cep telefonlarımızı elimizden bırakamayacağımız için sohbet etmek zaten imkansız mı olurdu? Acaba tekrar denemeli miyiz, çocuklarımıza “müsaitseniz bu akşam annemler size gelecek” dedirtmeyi.

 

zvr
Bu yazıyı değerlendirin

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir